We leven in een tijd waarin dynamiek hoog in het vaandel staat. We hebben flexplekken. We multitasken. We zijn hier en straks daar en altijd bereikbaar. We spoeden ons door de dag van ‘deadline’ naar ‘deadline’. En van jongs af aan nemen we de kinderen mee. Leren lopen, leren lezen, alles binnen de ‘deadline’; een gestelde norm voor kinderlijke ontwikkeling.
We leven verder met verrassend veel aan ons hoofd. We zijn al ‘vol’ voordat de dag begint; ook kinderen. Hoe dan je te openen voor leren en ontwikkelen, voor willen, kunnen en creëren?
In essentie is het onze huidige omgang met tijd en ruimte die maakt dat er aandacht is voor de betekenis en het belang van natuur voor de ontwikkeling van kinderen. Het beschrijven van deze relatie biedt een kans voor discussie in opvoeding en onderwijs over de ‘deadlines’ die wij kinderen voortdurend stellen en het tegenwicht dat natuur kinderen hierin biedt. Een vanzelfsprekend gebruik van natuur als pedagogische ruimte in opvoeding en onderwijs maakt een ommezwaai mogelijk in het denken: van ‘deadlines’ naar ‘lifelines’.
