De verhouding van mensen tot de hen omringende natuur is al lang het onderwerp van pedagogische bekommernis. Reeds aan het begin van de vorige eeuw, in de context van de industriële revolutie en de daarmee gepaard gaande urbanisatie, werd gepleit voor realistisch en ervaringsgericht natuuronderwijs voor de alsmaar meer van de natuur vervreemde stadskinderen. Deze beknopte historiek van de ontwikkeling van NME leert ons dat de sector sterk wordt beïnvloed door de veranderende tijdsgeest. Doorheen de tijd worden doelen en inhouden van NME gekleurd door de evoluerende maatschappelijke praktijken en denkbeelden over natuur en milieu. Deze geschiedenis is er één van een opeenvolging van nieuwe perspectieven die één voor één pretenderen te breken met wat voorafging.
Maar zijn die trendbreuken wel altijd zo ‘nieuw’? Wat bijvoorbeeld vaak wordt beschouwd als een innovatief element binnen de toegenomen aandacht voor duurzame ontwikkeling, is het verbinden van de milieuproblematiek met sociale, economische en politieke factoren. Maar al in de jaren zeventig, tijdens de conferentie in Belgrado, werd dit beschouwd als een van de basisprincipes van NME. Een beetje inzicht in de historiek van NME kan ons dus helpen om niet steeds opnieuw ‘het warm water’ te proberen uitvinden en voorkomt dat waardevolle elementen uit een lange traditie van NME uit het oog worden verloren. Anderzijds kunnen ‘nieuwe’ tendensen die pretenderen te breken met de vertrouwde tradities, een stimulans zijn om kritisch stil te staan bij de bestaande educatieve praktijken, theorievorming en beleidspistes. Beleidsmakers en praktijkwerkers kunnen zich bijvoorbeeld de vraag stellen hoe EDO kan bijdragen aan ‘goede NME’ en welke de valkuilen zijn die deze nieuwe trend met zich meebrengt.
